Hoi, ik ben Tijn. Ik ben elf. En ik heb een babyzusje, Noor. Ze huilt best vaak ’s avonds. Niet heel hard, maar zo zielig… zo van: “Ik ben moe maar ik weet niet hoe ik moet slapen!” Mama zegt: “Laat haar maar even huilen, dat hoort bij leren slapen.” Maar soms staat ze toch bij de deur van Noors kamer te luisteren. Soms wel vijf minuten lang. Met de babyfoon in haar hand. En dan gaat ze tóch naar binnen.
Ik snap mama wel. Noor is extra gevoelig. Ze schrikt snel van dingen. En als ze huilt, klinkt het echt… ja, gewoon verdrietig. Maar mama wil ook dat Noor leert om zelf te slapen. Dus dat is lastig. Want wanneer help je, en wanneer wacht je gewoon even? Mama zegt dat ze dat soms ook niet weet.
Ik weet nog dat ze zei: “Baby’s kunnen wel eventjes huilen, dat is niet erg. Maar het voelt gewoon niet goed om niks te doen.” Ik slaap zelf bijna nooit goed. Mijn ouders hebben al van alles geprobeerd. Vaste tijden. Geen schermen. Zelfs zo’n pilletje voor slapen. Maar het werkt niet echt. Als ik slecht slaapt, wordt ik sneller boos of verdrietig. Ik heb dat ook een beetje als ik superlaat naar bed ga. Dan ben ik de volgende dag superchagrijnig.
Ik denk dat slapen niet bij iedereen vanzelf gaat. Bij mijn zusje niet. Bij mij niet. En soms zelfs bij mama niet. Want als Noor veel huilt ’s nachts, slaapt mama ook slecht. En dan is zij de volgende dag ook moe en stil. Soms denk ik: waarom is slapen eigenlijk zo moeilijk? Het lijkt iets simpels. Je gaat liggen, je doet je ogen dicht… en klaar. Maar blijkbaar is het voor je hoofd heel belangrijk. Niet alleen om uit te rusten, maar ook om dingen te verwerken.
Troosten is lief, maar leren slapen is ook belangrijk.
Slapen is soms gewoon lastig. Ook al zegt de dokter dat het “even huilen” wel goed komt.
